سلام عزيزان اين بخش تازه تاسيس شده براي شروع كار اولين شعر رو خودم سرودم اميدوارم بدتون نياد .در وصفه شادمهر گلمه.

                                      >>شادمهر سلطان پاپ<<

((نمي خوام باز دوباره درد ودل آغاز كنم‌

                                          اول وابـــتـــداي شـــــعر باب گـــله باز كنم

نمـــيگـــم از هــمه دنــيا وفـــلك بـــيـزارم   

                                          ولي من در دل ايــــن مســـت كده هــشـيارم

مي دونم يه روز مي آد عمريه بي قرارشم

                                           سخته انتظار اون ،،،، من به خدا خــرابشم

آسمون توي نگاه پنــجره جاري مـــيشـــه

                                            تير اون حتي به قلبم نخوره كاري مي شه

مثل  اون  پرنده هاي خسته شكســته بــال

                                            مي زنـــم دادو ميــــگم هـــــوار هوار!!!

كه چه گنـــجي زقــفــــس پـــريـــد ورفـــت

                                           روز رفــتــنـش هـــمه دلا رمــيـد ورفـــت

اون خودش ميگفت مسافر دلم خسته شده

                                            بارو بنديل سفر خواه ونخواه بسته شــده

ندونست با رفتنش قلبــــمو داغــون ميكنه

                                            خونه ي مرگ دلم رو باز چراغون ميكنه

قصه ي دل كندنش از منو تو خيــالي بود

                                             آلبوم مسافرش واي به خدا چه عالي بود

امشب انگار خون اون جاري تورگهاي همست

                                           آره اينجا...آره اينجا... اخر شعر منــست))

البته شاعر این شعر های دست اول خانم شکوفه استش از کرج دستشون درد نکنه

تو شعله ی نگاهت منو سوزوندی غریبه
                                          برگشتن تو واسه من حالا دیگه یه فریبه

پایون قصه ی تورو چه رقم زد روزگار
                                         فرهاد و مجنون اگه بود پاشو میزاشت روی فرار

تو این شبای تکراری تو میتونی تازه باشی
                                           واسه ترانه های من نغمه و آوازه باشی

تو حسرت ایینه ها دارم میمیرم غریبه 
                                           قصه ی رفتن تو رو حک میکنم رو کتیبه

بیا که این بی کسی ها آتیش به جونم میزنه
                                           از تقویم عاشقیا تنهاییاش سهم منه

مدام تکرار یه عشق تو واژه ی مکرری
                                          واسه ی من یه خورشیدی تو این شبای تکراری

شعر دوم:

نامه های نا نوشتت واسه من خیلی عزیزه 
                                         حرفای هنوز نگفتت واسه من خیلی عزیزه

واسه من خیلی عزیزه تو چشام قابت کنم 
                                          یادگاری ندادت واسه من خیلی عزیزه

یه رنگ خاکستری بود توی اوج اون نگاهت
                                         رنگ تردید نگاهت واسه من خیلی عزیزه

رنگ عشق من سیاهه چه اشکالی داره آخه 
                                          حتی رنگ اون لباست واسه من خیلی عزیزه

حلقه های مرواریدو میندازی از توی چشمات 
                                          اشکای روی گیتارت واسه من خیلی عزیزه

رفتن تو مث آتیش تموم منو گرفته به خدا
                                          رفتنت حتی واسه من خیلی عزیزه

میدونم بر نمیگردی منتظر تو میمونم
                                          شیرینه و انتظارت واسه من خیلی عزیزه

شعر سوم :

شب رفتنت که رفتی یه بغضی توی صدات بود 
                                           رفتی و منو ندیدی چشمی که توی نگات بود

شب رفتنت قناری یه گوشه کز کرد و نالید
                                            ابرای غمگین نیلی واسه رفتن تو بارید

شب رفتنت سفرها همشون شدن یه جاده 
                                           جاده غربت سردی که مسافر توش زیاده

شاعرا بعضی روزا تو خوندنت شک میکنن 
                                          اسمتو توی صف مسافرا حک میکنن

شب رفتنت یه عاشق زیر بار تنهایی مرد
                                           تنهایی مث یه کابوس اونو از تو رویا ها برد

شب سخت رفتن تو نتای ترانه کم شد 
                                         تو شب تنهایی من ستاره زود رفت و گم شد

شب تلخ رفتن تو یه نفر یه گوشه بغض کرد
                                         با چشای خیسش اما رفتن تو رو نگاه کرد

کوچه وقتی که تو رفتی بوی بی وفایی میداد
                                        اما خوش خیال بود میگفت مسافر یه روزی میاد

یاد حرفات کرده بودم یاد تنها یادگارت 
                                        اونی که واسم عزیز بود آره اون تنها نوارت

شب رفتنت چشامو سپردم به دست چشمات
                                        تا که از دستت نیفتم له نشم من زیر پاهات

شبی که میرفتی قلبم یه گوشه بی صدا لرزید
                                        اولین باری میبود که از مسافرا میترسید

شعر من از رفتن تو یه جاهای کم میاره
                                        میتونه یادش بیاره ولی خوب زبون نداره

چشم به راه تو میمونم با چشای خیس خیسم 
                                        پشت شیشه های ابری از مسافر مینویسم